Blog 7 - Bevrijdingsdag

22 november 2021 de laatste blog, inmiddels vandaag 5 mei 2022. Bevrijdingsdag.

Wat vieren we dan eigenlijk? 
De bevrijding van 1945, maar ook de waarde van vrijheid. 

Vrijheid lijkt zo vanzelfsprekend, als alles je goed gaat. Als ik terugkijk op ons eigen leven, was vrijheid ook vanzelfsprekend, niet in de zin van dat wij veel vrije tijd hebben gehad. Dat is er nooit geweest bij ons, wij hebben altijd hard gewerkt om onze dromen en daarmee uiteindelijk vrijheid te kunnen creëren. We zijn jong begonnen aan kinderen, 21 was ik, en Bart 20. Maar wel in de zin van dat we alles hadden; een mooi gezin, bedrijf, gezondheid en liefde voor elkaar. Maar wat heb je vervolgens aan vrijheid als je geen gezondheid hebt? 

Ga nu eens bij jezelf na, denk je wel eens na over je vrijheid en je gezondheid? En is dit dan wel zo vanzelfsprekend? Of zou je eens wat meer dankbaar kunnen zijn dat je het allemaal hebt in je leven?

Gezondheid verscheurde ons vrije leven vanaf maart 2021. Het heeft ons misschien wel tot een ander mens gemaakt. Wat boosheid, verdriet en verwerking was. Is nu vooral dankbaarheid en genieten van de kleine dingen. Én wat we gelukkig altijd al deden, maar wat sinds 2021 nog sterker is geworden, is het waarmaken van onze dromen. Ongestopt, door niets of niemand.

Het leven is niet oneindig, vrijheid is niet vanzelfsprekend. 
Kansen moet je pakken. Als het kan.

Wat als wij niet meteen hadden doorgepakt? Wat als ik niet meteen die telefoon had gepakt en rechtstreeks naar het ziekenhuis in Moskou had gebeld? Wat als ik rustig had afgewacht en geen bericht op het forum had geplaatst om te wisselen op de wachtlijst zodat we eerder konden gaan? Wat als die ene man uit Australië mij niet had gebeld om te zeggen dat hij zijn plaats aan ons wilde geven? Had het dan nu oorlog geweest in Rusland en Oekraïne. Had Bart dan geen kans meer gehad en inmiddels in een rolstoel gezeten?

-Update- 

Het gaat goed! Heel goed!
Eigenlijk zoals we hadden gehoopt in het beste scenario. Iniedergeval tot nu toe, en het lijkt volgens plan te lopen en dat ziet er heel goed uit. 
Bart is 23 november thuis gekomen, woog nog maar 65 kilo en had een lange weg tegaan. De klap die we drie dagen daarna erover heen kregen was het onverwachte overlijden van Bart z'n vader "opa Cor" Opa die hier altijd was en in de tijd dat het met Bart niet zo goed ging een vaderrol vervulde voor de kinderen en met name voor Bertus.  

Als Bertus dan vraagt: Als opa weer levend is, en we hoeven niet meer gezond te eten, gaan we dan weer leuke dingen doen? 
Dan word het echt weer even pijnlijk duidelijk dat er een vóór 2021 en na 2022 is. 

Dat gezond eten, dat doen we. Althans dat deden we echt altijd al. Ik ben wel echt een moeder van de piepers en groente. En sorry als dat ouderwets is. 
Maar alles is hier nu wel biologisch in huis en dat blijft het ook, ik wil nul risico op verhoogde pesticides en antibiotica's in Bart zijn lichaam en wil het ook zo laag mogelijk reduceren voor de kinderen. Als ik een advies krijg, dan gaat het ook radicaal en slaan we het niet in de wind. 

Inmiddels nu ruim 5 maanden verder, gaat het erg goed met Bart. Bart is nooit gestart met medicijnen en heeft ze nu ook niet. Zijn bloedwaarden zijn goed en voldoende om inmiddels uit isolatie te zijn, maar wel voorzichtig te blijven dit komende jaar. Bart loopt beter, langer en is aan het opbouwen. "Grenzen verleggen" steeds een stukje meer. Gelukkig gaat het vanzelf, want zijn levenslust is weer enorm terug gekomen. Bart is heel blij en pakt alles weer aan. Geen pijn in zijn arm, rug en benen. Heeft geen last meer van z'n blaas, kan weer verkeersborden lezen, en heeft een betere balans. Het pootje over lopen is verleden tijd en inmiddels is Bart van 65 kilo naar 86 kilo gegaan en ontwikkeld zijn lichaam uit zichzelf, zonder hiervoor in de sportschool testaan, spiermassa.  
Een paar weken geleden ontdekte Bart nog dat hij zijn tenen weer kon bewegen.
Elke nieuwe verbetering is een geschenk, want we zijn al mega blij met hoe het nu gaat. Zijn lichaam kan nu nog anderhalf jaar herstellen. 

14 maart zijn de kinderen voor het eerst weer naar school geweest, na precies vijf maanden thuisonderwijs en isolatie. En na een uitbraak van waterpokken op school, ook weer een week thuis ter preventie. Natuurlijk kreeg ik reacties zoals: "Hoe heb je het uitgehouden met zoveel kinderen thuis" en "Oh, ook wel weer lekker dat ze naar school zijn." Maar eerlijk gezegd was de beslissing juist erg moeilijk. Thuis bood veel veiligheid. Voor Bart zijn gezondheid, maar ook voor de kinderen. Je kan je niet voorstellen wat een impact 2021 heeft gehad op onze kinderen. Ze hebben keihard gewerkt in en om huis om mee te helpen, hun thuisritme met schoolwerk, dromen en doelen gesteld met hun pony's, én ze zijn enorm volwassen geworden. Bertus krijgt tranen in z'n ogen op het moment dat Papa z'n jas aantrekt. Exact dezelfde tranen en angst in zijn ogen die hij had toen Bart het huis verliet opweg naar Moskou. Anders als een zeurend kind die roept ik wil met je mee!!.
Nee echt anders, echt angst. Een kind dat bang is zijn vader te verliezen. 
Dan opeens weer terug in de wereld, waar bij ons de tijd stil stond, daar alles doordraaide. 

Nee, voor ons geen "Oh wat lekker dat ze weer naar school zijn." Wij zijn hier thuis een team en onze kinderen maken daar onderdeel vanuit. 

Dromen waarmaken..

Bart had nog een droom. Ofwel, het geen wat ons verdriet gaf, door Bart zijn gezondheid onze vrijheid afnam, een gezin met 6 kinderen.  

Vijf kinderen is toch ook wel genoeg?      

Nou ik kan je vertellen, dat is niet zoals het bij ons werkt. 
Of de behandeling goed zou gaan of niet, "het komt evengoed dan wel goed." Het gezin moest en zou compleet zijn en MS zou ons op geen enkele wijze in het leven in de weg staan, dus ook daarin niet. 

Op 18 april is Bobbie geboren.
Teken van hoop, geboren uit liefde schreven we op haar geboortekaartje. Bobbie is ons geschenk, hoop of wenskindje, iniedergeval een meisje welke niet vanzelfsprekend was en een speciale plaats heeft binnen ons gezin. Ik heb haar gedragen met hoop. Hoop op de toekomst met ons gezin, en uit liefde is zij geboren. Heel veel liefde. Thuis in het bijzijn van haar zussen Tooske, Neeltje en Wiepke. Zij hebben geholpen en daarna ook nog de navelstreng doorgeknipt. Samen als drie grote zussen. Want "Samen is niet alleen" 🤎