Bij aankomst in het ziekenhuis, 's avonds is Bart in een tijdelijke kamer. Het ziekenhuis is universitair en mega groot. Hij ondergaat een COVID test en heeft geen idee waar hij is. We hebben daarna veel gebeld. Hij voelt zich alleen en natuurlijk angst voor wat komen gaat. 

De volgende dag mag Bart om 11:00 door de MRI, door een ondergronds wegenpark dwars door het ziekenhuis heen. In Rusland is de MRI apparatuur mega modern, een Tesla 5. Terwijl we in Nederland werken met een 2 of 3 hooguit. De beelden zijn dan ook niet te vergelijken. 
Naast de MRI worden alle vitale functies gecontroleerd in het belang van het succes voor de behandeling moet Bart fit en gezond zijn. 

De volgende dag word ik al vroeg via facetime ingebeld: 07:00, het is bij Bart 08:00. Eindelijk een gesprek met DE dokter, DE dokter die al zoooooveel mensen beter heeft gemaakt, DE dokter die deze behandeling heeft ontwikkeld en de grondlegger is. DE dokter waarom wij naar Rusland wilde komen, dichtbij het vuur. Deze dokter heet DR. Federenko en is onwijs persoonlijk betrokken en laagdrempelig bij en voor al zijn patiënten, voor en na de behandeling. Iets wat we in Nederland niet kennen.

We zijn net optijd is de boodschap. Hij laat de beelden zien, er zijn 14 ontstekingen in zijn hoofd en in zijn nek en rug zitten er veel. Teveel. 
Aan de type laesies zoals ze dat noemen, kon Dr. Federenko zien dat het een agressieve vorm is. Een vorm die in Nederland niet behandelbaar is, Bart zou  met medicatie (traditionele behandelwijze in Nederland) kapot gaan aan de ziekte binnen een aanzienlijke korte tijd.

Wat fijn dat we zulke goede artsen in Nederland hebben inclusief de big pharma! Chapeau!

Dokter legt uit dat de enige mogelijkheid tot genezing voor Bart is met een agressieve aanpak. Alles moet vernietigd worden en gereset. Een nieuw leven in zijn lichaam moet worden opgestart, met medicijnen heeft Bart geen kans. 

Natuurlijk zijn we ons bewust van de risico's, de bijwerkingen en alle ziektes die door deze behandeling kunnen ontstaan maar dit weegt niet op tegen het stoppen van deze ziekte. Er is geen andere mogelijkheid. Een leven in een rolstoel is geen leven voor Bart.

Dit betekend dat we dus op de goede plek zijn, en het juiste pad hebben bewandeld, ons niet hebben laten lijden door ongevraagde adviezen van anderen: je kunt ermee leven, een rolstoel is een optie, ik maak een verwijsbrief naar een revalidatiekliniek... maar ons eigen pad hebben gekozen. Het geen waar wij als team altijd goed in zijn geweest. Besluiten maken en doorpakken, niet bang zijn. Een resolute agressieve aanpak. 

Bart vroeg naar de genezingskans waarop de dokter heeft geantwoord 100 % en mogelijk voor je hele leven ben en blijf je MS vrij. Klachten die tot 1 jaar terug zijn ontstaan verdwijnen helemaal, klachten tot 3 jaar terug verdwijnen mogelijk maar alles wat daarvoor is ontstaan blijft een litteken op je hersenen. Oké prima daar kunnen we mee leven! 3 jaar geleden ging Bart best goed! 

Om te garanderen dat zijn lichaam de ziekte niet opnieuw aanmaakt en herkend heeft Dr. Federenko gezegd dat Bart moet stoppen met het eten van dierlijke producten zoals vlees en koemelk. Ook dienen we alleen biologisch voedsel te eten, onbespoten. Waarom? Vanwege bestrijdingsmiddelen. Alles wat een koe eet/inneemt komt in je voedsel terecht, alles wat van het land word gehaald en niet biologisch is, word bespoten. Er zijn vergevorderde onderzoeken naar bestrijdingsmiddelen icm. MS. Dit kan mogelijk de oorzaak zijn. Als Bart deze stoffen in een bepaalde hoeveelheid binnenkrijgt herkent zijn lichaam dit onmiddellijk en neemt het aan als MS. Verklaard voor ons al snel waarom de ziektegraad van deze rotziekte "onverklaarbaar" hoog ligt op het platteland. 
Jammer van die biefstuk en dat glaasje melk, maar als je deze ziekte doormaakt dan laat je het heel graag staan. 

Terug op de kamer (inmiddels gepromoveerd tot de kamer naast de dokter himself) start Bart direct de behandeling. Infuus met steriode en pillen, geen idee waarvoor! Dit moet tot na het weekend. Daarna volgt waar Bart tegen op ziet, de neklijn en het oogsten van de stamcellen. Spannend!

Maar wat zijn we blij! Bart is op de goede plek en gaat volledig genezen! 1 tot 2 jaar herstellen, nou dat kunnen we! 

Ook de kinderen zijn blij en hebben papa al verschillende keren op FaceTime gesproken. Er worden brieven geschreven en tekeningen gemaakt. Ze zorgen super goed ook voor Mama. Vanmorgen vroeg om 06:00 hadden ze zelf even een cake gebakken met allemaal versiering erop. Ook appeltaart maar die was mislukt. Wiepke had er nootmuskaat ingedaan inplaats van kaneel. Lieverds! Bertus wilde vandaag speciaal papa even alleen bellen want hij moest werk bespreken: Hij vertelde Bart dat ze aan het maishakselen waren achter dus papa dat hoef jij niet meer te regelen. Maar we gaan wel weer snel de minishovel op de kar zetten, samen want ik moet dat nog leren. 

Lieve mensen, stuur ons geen kaartjes of bloemetjes of kadootjes, kom niet langs aan de deur . Lief bedoeld maar ik kan niets aannemen, zeker naarmate we verder in de tijd gaan en Bart terug komt. Allemaal om besmetting, virussen en schimmels te voorkomen. Bedankt! En voor iedereen met wie we niet hebben kunnen afspreken sorry! We moesten prioriteiten stellen en ook het komende jaar - 2 jaar word niet makkelijk met sociale contacten.