27-10-2021 

Eindelijk is het zover, de dag waarop we hadden gewacht. De dag waar we al een half jaar naar uitkeken alsof het een super mooie vakantie zou worden. Weg van iedereen en alle vragen: Hoe is het nu met je Bart? Of hoe is het nu met Bart? Doe je wel voorzichtig? Kunnen we nog een keer afspreken? 
Wat! Alsof hij nooit meer terugkomt, hou op! Waarom zijn mensen van nature zwaarmoedig en negatief?

De aanloop naar "de" dag was best op z'n zachtst gezegd wat zenuwachtig en emotioneel. Daarbij kwam dat Rusland in een slechte toestand verkeerd mbt COVID-19 en we daarom 2 dagen voor vertrek besloten dat ik mee zou vliegen en daarna het eerste vliegtuig terug zou pakken. Alles voor Bart zijn gezondheid, de mijne en ons gezin. Het immuunsysteem van Bart word naar 0,0 gebracht. Inprincipe heb je geen leven meer dan. Wanneer hij zijn stamcellen terug krijgt en alles gaat goed dan word het immuunsysteem weer opgestart, reden genoeg om uiterst voorzichtig te zijn. 

Bart en ik hebben 5 kinderen, de oudste 3 gaan naar school maar zijn door Bart zijn gezondheid nu vanaf 10 oktober thuis. We hebben super goede digitale hulp via school, wat een topschool die Lourdes! En tante Geer heeft de eerste weken les gegeven. M'n meiden redden zich prima via de computer, ik moet zeggen dat ik me verbaas. Want het is niet alleen school. Ze voelen zich heel verantwoordelijk en hebben veel taken in huis. Ze weten dat het moet want: papa is ziek en mama is streng. Smorgens starten met de vaatwasser, schoolwerk, weer vaatwasser, opruimen, eventjes spelen, helpen met het avondeten, opruimen en stofzuigen, de was en hun kleine zusje Keesje niet te vergeten word volledig door Tooske, Neeltje en Wiepke verzorgd. Van in bed tot uitbed. Alles, mijn toppers! 

Maar die toppers hadden het ook moeilijk bij het afscheid, je weet niet hoe dat voelt tot je er zelf in zit. En die toppers zijn wel even papa's meiden en papa is megatrots altijd op zijn kinderen. Bertus had het alleen maar over dat hij snel weer met papa wilt werken. Op de shovel en de minikraan. Hij vroeg ook nog even gauw of hij nu de baas mocht zijn. Kleine stinkerd! 

Op weg en onderweg, tijdens de vlucht. Ik noem het maar tranen van geluk. Want wat zijn wij bevoorrecht dat we deze behandeling kunnen doen, en dat Bart geholpen kan worden! 

Op het vliegveld in Rusland heb ik Bart al z'n papieren en internetverbindingen geregeld alles gecheckt en zeker gemaakt dat hij mij zou kunnen bereiken en dat zijn tablet werkt. Door de MS is Bart soms warrig / mistig in zijn hoofd en kan hij het niet goed zien. Als iets dan niet goed geregeld is, is dat niet fijn voor Bart. 

Afscheid op het vliegveld, ik noem het maar weer tranen van geluk. Onbeschrijfelijk, dat gevoel. Toch continue geforceerd jezelf weer terug zetten naar die positive mind: wees blij dat het geen "K" is, Bart word weer beter, hij is op de goede plek, we gaan ervoor! En waar Bart vooral naar uitkijkt: we zijn met de kerst weer samen. "Want samen is niet alleen."